بسم رب الحسین

درختان را دوست می دارم
كه به احترام تو قیام كرده اند
و آب را
كه مهر مادر توست،

خون تو شرف را سرخگون كرده است:
شفق ، آینه دار نجابتت,
و فلق محرابی
كه تو در آن نماز صبح شهادت گزاردی.

در فكر آن گودالم
كه خون تو را مكیده است
هیچ گودالی را چنان رفیع ندیده بودم
در حضیض هم می توان عزیز بود
از گودال بپرس!
***
شمشیری که بر گلوی تو آمد
هر چیز و همه چیز را در کائنات
به دو پاره کرد :

هر چه در سوی تو : حسینی شد

و دیگر سو : یزیدی

اینک ماییم و سنگها
ماییم و آبها
درختان ، کوهساران ، جویباران ، بیشه زاران
که برخی یزیدی
و گرنه حسینی اند

خونی که از گلوی تو تراوید
همه چیز و هر چیز را در کائنات ، به دو پاره کرد !

در رنگ !

اینک هر چیز ، یا سرخ است
یا حسینی نیست !   
***
آه

 ای مرگ تو معیار!
مرگت چنان زندگی را به سخره گرفت
و آن را بی قدر كرد
كه مردنی چنان،
غبطه بزرگ زندگانی شد!

***

تو را باید تنها در خدا دید
هر كس ،هر گاه ، دست خویش
از گریبان حقیقت بیرون آورد
خون تو از سرانگشتانش تراواست
***
چندان تناوری و بلند
كه به هنگام تماشا
كلاه از سر كودك عقل می افتد
***
ای خدای گون!

مرگ در پنجه ی تو
  بیچاره تر از پروانه یی ست
که کودکان در دست گیرند

و یزید ، بهانه ای.
دستمال پلیدی
که ستم  در آن تف شده ست
و در زباله ی تاریخ ؛

 فگنده شده ست.

یزید کلمه نبود
دروغ بود
زالویی درشت
که اکسیژن هوا را می مکید.

مخنثی که تهمت مردی بود
بوزینه ای با گناهی درشت:
"سرقت نام انسان"

و سلام بر تو
که مظلوم ترینی
نه از آن جهت که عطشانت شهید کردند
بل از این رو که دشمنت این است

***
یا ذبیح الله
تو اسماعیل برگزیده ی  خدایی
و رویای به حقیقت پیوسته ی ابراهیم

***
مرگ تو
مبدا تاریخ عشق
آغاز رنگ سرخ
معیار زندگی است
 ***
خط تو با خون تو آغاز می شود.
از آن زمان كه تو ایستادی
دین راه افتاد

و چون فرو افتادی
حق برخاست.
 ***
هیچ شاخه ای نیست
كه شكوفه سرخ ندارد
و اگر ندارد
شاخه نیست
هیزمی است ناروا بر درخت مانده
***
یاثارالله
آن باغ مینوی که تو در صحرای تفته کاشتی
با میوه های سرخ
با نهرهای جاری خوناب
با بوته های سرخ شهادت
و آن سروهای سبز دلاور،
باغی ست که باید با چشم عشق دید

اکبر را
صنوبر
بوفضایل را
و نخل های سرخ کامل را
***
و  رد خونت
راهی
که راست به خانه ی خدا می رود...
***
ای باغ بینش
ستم ، دشمنی زیباتر از تو ندارد
و مظلوم ، یاوری آشناتر از تو

تو كلاس فشرده تاریخی
كربلای تو
مصاف نیست
منظومه بزرگ هستی است.
طواف است.
***
پایان سخن
پایان من است
تو انتها نداری...


آقای گرمارودی



موضوع :
مذهبی ,